Na de start van het vosseritseizoen vorige week was ik er helemaal klaar voor. Verleden week prachtig weer en een mooi parcours, helaas kon ik door de technische storing niet op de site komen en mijn verhaal schrijven.
Dit jaar durf ik het aan als amateur toerist met tour 2 mee te fietsen. Veel geleerd van de veteranen verleden jaar en dus de stoute fiets uit de schuur gepakt en weg waren we. Met matig zonnetje begon de dag alvast prettig. Zoals iedere morgen de buienradar geraadpleegd en gezien dat om 11.06 een licht buitje ons zou overvallen. Een gewaarschuwd mens telt dubbel
dus begon ik de tour samen met mezelf. Knalhard stoven we de Noordweg over, deze week had ik besloten een beetje in de buurt van de kopggroep te blijven voor zover mogelijk. Ik begon net een beetje bang te worden van de snelheid en dacht bij mezelf deze knapen remmen nergens voor.
Luid tingelend stak de tram dwars door het peloton heen, volgens mij had hij ook voorrang, en de eerste gaten waren gevormd. Jeetje wat ging dat lekker een beetje achter aan hangen en de kat uit de boom kijken.
Mezelf vooral voorhouden dat ik een beginner ben, knalde ik sneller dan dat ik eigelijk gewend ben de bochten door. Opeens een scherpe bocht en daar doemde een rode emmer op, tjezus, waarom krijg ik dat kaartje nu weer niet uit mijn achterzak, volgende keer net als anderen maar iets met een elastiekje verzinnen. Niet getreurd kostbare seconden verloren maar weer keihard achter de kopgroep aan, eigenlijk nog niet zoveel pijlen zelf gezien, maar wel een emmer dus ik moet goed zitten dacht ik. Net toen ik weer aansluiting vond verliet iemand de kopgroep en reed terug?
?? Had ik een pijl gemist, rijdt de hele groep de pijl voorbij?
Ik dacht bij mezelf, het is onmogelijk dat een hele groep een pijl niet ziet, dus rijden maar.
Mijn benen begonnen te protesteren en wilde het tempo niet meer draaien wat ik in gedachte had voor ze. Door het gedoe met de terugrijdende renners, sommigen vertrouwden het toch niet en draaide om, waren nog meer gaten gevallen.
Ook ik kreeg het gat niet meer dicht en een lichte paniek maakte zich van mij meester. Niet dat ik niet kan fietsen kan, maar wel omdat ik die pijlen zo vaak mis. Vorige week nog diverse malen uitgemaakt voor blinde, omdat ik eigenlijk steevast de pijlen over het hoofd zag.
Achter mij fietste een moutainbiker en hij had zichtbaar moeite met de wind, een geruisloos geheim pact voelde ik gesloten worden. Ik zou wel kop doen, als hij de pijlen maar zag. Helemaal goud zeggen ze in het Westland, totdat we in Delft aankwamen, een pijl stond ietwat scheef en gelijk waren we de route kwijt, een hele club Ftcw`s kwam me zelfs tegemoet rijden.
Een beetje verdwaasd en uit het veld geslagen door de tegenvaller fietste ik door Delft, totdat ik in de verte een glimp van een peloton voorbij zag knallen.
Zo te zien lieden van tour 1, vertwijfeld keek ik op mijn teller ruim 32 kilometer, zover kon het dus allemaal niet meer zijn. Wilde ik nog iets gaan scoren dan moest het nu gebeuren, vol gas scheurde ik achter ze aan, mijn lichaam en fiets kraakte en piepte als een oude manke wagen.
Uit het niets doemde de vos op en zag ik al mensen die er stonden, denkend aan de oude meesters van het vak volgde ik netjes de route in plaats van direct naar de vos te rijden. Achter een heuveltje stond daar die rode emmer, en even later dook ik de greppel in waar de vos lag. Een kluwen van fietsers probeerde allemaal tegelijk de ring erin te gooien, maar met een snelle beweging mikte ik die van mij erin.
Daarna de discussie over de eerste emmer die Rijswijk zou hebben gestaan.
Ik geef zonder meer toe dat ik geen pijl, laat staan een emmer heb gezien, ik heb gewoon als malloot achter de anderen aangereden. Gelukkig voor mij, had praktisch niemand deze pijl gezien en werd hij daarom niet meegerekend.
Dit is wel het bewijs dat hele volksstammen een pijl over het hoofd kunnen zien.
Het resultaat is er wel, mijn naam werd genoemd en ik kreeg 11 punten.
Aangezien mijn vrouw mee doet en er slechts 5 had, zit ik voorlopig weer even goed. Vanmiddag moest ze daardoor 2 fietsen schoon maken
Uitzetters mooie tocht, bedankt en tot de volgende keer.
Marcel den Dulk
Auteur